JOUKE KRUIJER
(1957)
Als Jouke Kruijer schildert bedrijft hij de liefde, de liefde voor het doek. Hartstocht, tederheid, kleur en kracht in ritmische afwisseling. Vorm wordt vloeibaar en stolt weer in zijn verf. Kruijer vindt de fascinatie in het werkproces. De geschilderde naakten verwennen de kijker met verfstreken welke lichaamsvormen verraden, herkenbare vormen ontstaan om weer te worden opgenomen in een haast abstracte beeldtaal. Kleur en licht wisselen elkaar af als seizoenen van de ziel.
